هر که جان دارد و روان دارد

شاعر : فخرالدين عراقي

واجب است آنکه درد جان داردهر که جان دارد و روان دارد
صمد لم يلد و لم يولدحمد بي‌حد کردگار احد
الذي لا اله الا هوآنکه ذاتش بري است از آهو
صانع عالم شهادت و غيبمالک الملک قادر بي‌عيب
آنکه از بدو فطرت اوليربنا جل قدره و علا
قدرتش دستبرد صنع نمودخلق در دست قدرت او بود
او برآرد حقايق انواعصانعي، کز مطالع ابداع
برد از جا به جا و حال به حالپس چهل طورشان در آن اشکال
به صبوحي اربعين صباحروح‌ها داد روح را زان راح
هم چنان کاف نارسيده به نونامر او بر طريق کن فيکون
در جهات طبايع و ارکانآفريننده‌ي زمان و مکان
هست او مبدا و بدوست معادخلق را در جهان کون و فساد
تا سه فرزند را بود اظهارزان پدر هفت کرد و مادر چار
جسم را طول و عرض و عمق او دادصنعش از آب و خاک و آتش و باد
زين طرف بعد بود و تاريکيزان طرف روشني و نزديکي
کرد امرش به نور جان روشنچون شد از خاک تيره طينت تن